Sindrom sraza ramena

Što je sindrom sraza ramena?

Sindrom sraza ramena ili impingement sindrom, naziv je za bolno stanje kod kojeg dolazi do oštećenja i upale tetiva rotatorne manžete kao i burse ramena. Sindrom sraza ramena dijeli se na 3 stadija: 1. Upala, pojava boli i otoka rotatorne manžete; 2. Razvoj tendonitisa (upala tetive) i burzitisa (upala burse); 3. Oštećenja tetive rotatorne manžete (puknuće tetive).

Što je rotatorna manžeta?

Rotatorna manžeta naziv je za grupu mišića s pripadajućim tetivama (tetivama se mišić pričvršćuje za kost), koji obavijaju rameni zglob. Rameni obruč građen je od ukupno 4 kosti (lopatica, nadlaktična, ključna i prsna kost). Mišići rotatorne manžete povezuju nadlaktičnu kost i lopaticu (jednim se krajem vežu za lopaticu, a drugim za glavu nadlaktične kosti). Mišići rotatorne manžete su: nadgrebeni (supraspinatus), podgrebeni (infraspinatus), podlopatični (subscapularis) i mali obli mišić (teres minor). Mišići rotatorne manžete omogućuju odmicanje i rotaciju ruke u zglobu ramena. Rotatorna manžeta pomaže stabilizaciji ramena (učvršćuje nadlaktičnu kost za lopaticu).

Bursa ramena (sluzna vrećica) ili subakromijalna bursa, vrećasto je tkivo ispunjeno tekućinom. Nalazi se u ramenu između akromiona (koštani izdanak na vrhu lopatice = vrh ramena) i tetiva rotatorne manžete. Svrha burse je da smanji trenje između dva tkiva koja se gibaju jedno uz drugo štiteći meka tkiva od oštećenja.

Zašto dolazi do sindroma sraza ramena?

Tetiva supraspinatusa (mišića rotatorne manžete) prolazi između dvije kosti (lopatice i nadlaktične kosti). Prostor između te dvije kosti sužuje se prilikom podizanja ruke iznad razine ramena, što uzrokuje sudaranje ili sraz između kosti i mekih tkiva (tetive i bursa). To sudaranje naziva se još i impingement. Do problema dolazi uslijed učestalog trljanja tetiva rotatorne manžete o akromion, kao i uslijed njena priklještenja između akromiona i nadlaktične kosti. Tetiva se vremenom troši i oštećuje, dolazi do njene upale što uzrokuje bol i ograničenost pokreta. Ako se ne tretira, sindrom sraza ramena može biti uzrokom nastanka tendonitisa (upala tetive) ili burzitisa (upala burse).

Što uzrokuje pojavu sindroma?

Sindrom sraza ramena razvija se postupno uslijed ponavljanog opterećivanja ramena zgloba. Uzrok nastanka problema jest suženje prostora između akromiona i nadlaktične kosti, bilo da se radi o urođeno suženom prostoru, o deformitetu ili oštećenju koji uzrokuju suženje. Najčešći su uzrok pokreti koji se učestalo ponavljaju. Radi se o pokretima koji uključuju podizanje ruke iznad razine ramena. Najčešće se javlja kod sportaša u sportovima koji podrazumijevaju učestala bacanja i zamahivanja rukom iznad ramena (plivanje, tenis, košarka, odbojka, gimnastika, veslanje,…).

Kako prepoznati sindrom sraza ramena?

Kod sindroma sraza ramena dolazi do pojave boli u ramenu (sa stražnje strane vrha ramena). Bol se javlja prilikom podizanja ruke iznad razine ramena. Također, bol se javlja noću te prilikom naslanjanja na rame. Karakteristična je pojava oštre boli kada pacijent pokuša staviti ruku iza leđa. Može doći do ograničenosti pokreta u ramenu. Bol se postupno pojačava s vremenom.

Što napraviti?

Sindrom sraza ramena tretira se neoperativno. Potrebno je pristupiti rehabilitacijskom programu koji će osigurati povrat funkcionalnosti bolnom ramenu. Rehabilitacija započinje djelovanjem na smanjenje upale i boli (putem lijekova i hladnih obloga). Kada se upala smiri, započinje se s vježbama istezanja, jakosti te proprioceptivnim vježbama za mišiće rotatorne manžete i ostale mišiće ramena. Vježbe istezanja koriste se kako bi se povratio puni opseg pokreta, a vježbe jakosti i proprioceptivne vježbe kako bi se povratila stabilnost i kontrola pokreta u zglobu ramenu. Rehabilitacija u prosijeku traje od  4 do 6 tjedana.

Kako vam Motus Melior može pomoći?

Stručni tim Motus Melior sportskog i rehabilitacijskog centra pristupa konzervativnom rješavanju mišićno-koštanih ozljeda i bolnih stanja na holistički način, integrirajući pritom informacije prikupljene specijalističkim pregledom, slikovnom dijagnostikom, funkcionalnim statusom te analizom opterećenja. Temeljem tih informacija,  određuje se individualna terapija koja upotpunjuje ili zamjenjuje standardni pristup rješavanju ovog problema kroz integraciju manualne terapije, kineziterapije, ergonomskih rješenja i edukacije klijenta. Navedeni pristup rezultira bržim i dugoročnijim rješenjem klijentove ozljede i /ili bolnog stanja.